Hóflegt og látlaust.

Óskarsverðlaunahátíðin í ár var víst hógvær og látlaus, sögðu fjölmiðlarnir. Sökum yfirstandandi efnahagsþrenginga ákvað akademían sem og hollívúdd jet-setið að sýna lit með því að sýna minni lit en venjulega. Rauði dregilinn var syttur um nokkra metra og aðeins dumbrauðari en venjulega, kjólarnir voru svartir og "yfirbragðið hið látlausasta" svo ég vitni í einn vef-miðilinn.
Síðasta látlausa óskarsverðlaunahátíð var að mig minnir 2003 eða 2004, þegar Íraksstríðið var í hámæli. Þá þótti við hæfi að vera hógvær framkomu og látlaus í klæðaburði til að minnast þeirra sem féllu í stríðinu. Það fór svo eftir pólitískum smekk hvers og eins hverra megin samúð þeirra lá. En það er önnur saga.

Ætli þeim í kvikmyndaakademíuni hafi aldrei dottið í hug að taka hógværðina og látleysið alla leið og láta steypa kvennstyttur úr bronsi til að afhenta á annus horribilis hátíðum?

Eitt samsæri á dag kemur skapinu í lag

Sko, krakkar! Við skulum ekkert vera hissa á því að hér sé allt farið til fjandans. Málið er nefnilega það að valdaelítan á Íslandi er demónísk, nátengd djöflinum og hefur verið það um aldur og ævi.

Viljiði sönnun?

Framan á þinghúsinu okkar er letrað ártalið 1881 stórum stöfum. Þversumman af þessu ártali er 18, sem er margfeldi af 3x6, eða þrjár sexur 6 6 6 sem er einmitt tala djöfulsins. Til að undirstirka það þá eru líka þrjár sexhyrntar stjörnur á milli tölustafana í ártalinu, þ.e 1*8*8*1 og þar birtist aftur sama tilvísunin í 666.

Ég tísti af kátínu þegar ég las þetta á kristinni heimasíðu fyrr í dag. Pistlahöfundur var ákaflega innblásin af Dan Brown of fannst honum hafa heiminn höndum tekið. Málstaðurinn í greininni var að benda á djöfulleg einkenni mustera mammons (opinberra bygginga) og færði hann meðal annars sönnur fyrir því að höfuðstöðvar EB í Brussel væru byggðar eins og Babelsturninn. Ég myndi linka á greinina ef hún hefði ekki verið tekin af netinu fyrr í dag.

Megi þessi óguðlegi fróðleikur fylgja ykkur inní Hrekkjavöku og allraheilagramessu helgina.

Kreppuhjalið er orðið svo yfirgnæfandi að það er búið að grafa sig varanlega inní heilabörkinn á mér. Í nótt dreymdi mig að ég væri fundarritari á inngöngufundi Íslands í Evrópubandalagið. Draumnum lauk með því að ég reiddist einum stjórnmálamanni svo mikið að ég sleit upp lyklaborðið og lamdi hann í hausinn.
Ég var grautfúl þegar ég vaknaði, því venjulega tekst mér að flýja raunveruleikan í draumheimum.

Þeir segja víst að kreppan verði tími afreka á sviði andans. Þessi orðrómur af götunni var staðfestur í lesbók Morgunblaðsins um helgina. Nú getum við bara setið með hendur í skauti og beðið. Meistaraverkin munu von bráðar hrúgast inn, því svo mælir söguleg efnishyggja. Úr öskustónni mun alltaf rísa nýr fönix.
En fyrst þarf að ganga af krúttkynslóðinni dauðri. Hún var afsprengi góðæris sem fæddist í borg Davíðs og nú er hennar tími búinn.

óskapleg sjálfhverfa er þetta að þurfa sífellt að vera að horfa í spegill í stæsta (eina) dagblaði þjóðarinnar og spyrja sjálfan sig "Hver er ég" Horfa svo í augun á næsta manni í röðinni á klósettið á barnum og spyrja "Hver ert þá þú?" Ég held að það þurfi leita aðeins dýpra og annað en í yfirborðið á eigin veruleika ef ætlunin er að skapa þúsund ára ríki andlegrar útópíu á Íslandi, úr því að draumurinn um bakna útópíuna og ríkasta land í heimi (sbr, titill á einni af bókum Hannesar H.Gissurarsonar) fuðraði upp í innistæðulausum millifærslum.

Ég hef alltaf haft horn í síðu samtíðarfólks míns fyrir hina óskaplegu þrá til að skapa sér eigin kynslóð, kúltúr og menningarkima til að tilheyra. Kúltúrinn hefur í rauninni aldrei þrifist nema á pappírnum og þá í þeirra eigin skrifum um sjálft sig og bloggin hjá vinum sínum. Þau munu líklega halda áfram að elta sitt eigið skott þar til þeim sortnar fyrir augun á Kaffibarnum. Síðan má jú alltaf vona að einhver ranki við sér, finni sér annan bar og haldi partýinu gangandi.

Það er til svo mikið af sturlun í heiminum....

Til dæmis þetta hér

furðulegt að stærsti vef-miðill landsins skuli leggja nafn sitt við það.


Hugmyndin um heimsendi í nálægri framtíð er samt ágæt dægradvöl til að velta sér uppúr þegar maður hefur ekkert betra að hugsa um. Mér finnst samt kreatívara og skemmtilegra að nota si-fi þannkagang sem útgangspunkt heldur en refsivönd guðs.
Og ólíkt henni Vopna-Rósu (sem er uppáhalds and-hetjan mín í netheimum)trúi ég ekki á heimsendi í náinni framtíð, hvort sem það er CERN krádið eða himnafaðirinn.

og úr því að ég er komin á þessar slóðir ætla ég að birta mynd af barnastarfinu í Krossinum...þar er greinilega líf og fjör.

(mynd fengin af heimasíðunni krossinn.is)

Tíu sig fyrir þann sem fattar samlíkinguna við ákveðna heimildarmynd.

Af hreinlæti

Það er merkilegt að sú kynslóð sem las Alþýðubók Laxness í æsku og ólst upp við umræðu um hreinlæti Íslendinga skuli lykta svona dæmalaust illa í dag.
Ég veit að nú er ekki rétti tíminn til að beita sér fyrir félagslegum umbótum í kerfinu, en ég ætla nú samt að leggja til að stofnuð verið hreinsiþjónusta fyrir gamalmenni þar sem þau verða böðuð uppúr klór og fötin þeirra þvegin með terpentínu. Þessi þjónusta yrði sérstaklega ætluð fyrir gamalmenni sem eru enná sveimi í samfélaginu (þ.e ekki á stofnunum sem baða þau reglulega og gæta að almennu hreinlæti)en hafa látið af hinum ýmsu athöfnum sökum aldurs og ellibilunar sem okkur hinum finnst eðilegt, s.s regluleg böð og þvottar.

Heimsósómi á mánudegi V

Heimsósómi vikunar á sér rætur í helginni. Einhverntíman meðan ég svaf úr mér föstudagsnóttina tókst mér að brjóta gleraugun mín. Líklegasta skýringin er sú að þau hafi einfaldlega dottið á gólfið af náttborðinu, enda er ég oft með óttalegt handapat í svefni. Þegar ég vaknaði um morguninn og fálmaði eftir gleraugun fann ég þau í tvennu lagi á gólfinu, brotin snyrtilega í tvent við spöngina sem heldur þeim saman yfir nefinu. Eftir að hafa hnýtt saman nokkur blótsyrði ákvað ég að reyna að lámarka skaðan (stef sem nú er mikið í tísku), vafði heftiplástri utanum þau, skellti á nefið og viti menn, þau tolla bara þokkalega.

Ég kenni þeim samt um að ég labbaði á einstefnuskilti við Vesturgötuna síðar um daginn.

Foreldar mínir bregða sér vanalega í sveitina á haustinn til að gera bjúgu, fá innmat, slög og búa til hakk. Hagsýn húsmæðrastefna og frystikistubúskapur er nefnilega engin kreppu nýlunda á mínu heimili. Einhverra hluta vegna hefur það æxlast þannig að ég geri ávalt einhvern óskunda akkúrat þessa helgi.
Þegar ég var 16 hélt ég úthverfa partý af stærri gerðinni sem endaði með brotinni rúðu og brotnum handlegg á sjálfri mér
Árið eftir fékk ég mér gat í tunguna
Árið þar á eftir fékk ég mér ennþá fleiri göt sem voru misvel af gataranum gerð og mútter þurfti að skutla mér upp slysó á sunnudagskvöld með heiftarlega sýkingu.
..og svo mætti telja fram til tvítugs, þá fór ég að geta lifað mínu lífi í þokkalegri fjarlægð frá vökulu (og stundum allt af því skyggnu) auga móður minnar.

Móðir var ekki par ánægð með útganginn á dóttur sinni þegar hún kom heim með dauðar rollur í skottinu. Heftiplástruðu gleraugum fóru all svakalega fyrir brjóstið á henni, enda fannst henni þau minna sig á gamla karlfauska í sveitinni sem áttu ekki pening fyrir gleraugnaviðgerðum og slíka ímynd vill hún ekki að dóttir sín beri.
Ég benti henni pent á að ég væri einmitt í sömu stöðu og gömlu karlfauskarnir, ætti ekki pening fyrir gleraugnaviðgerð og yrði því að vera heftiplástruð á nefinu fram yfir mánaðarmót.
Þrautalendingin var sú að ég mun bera linsur á mannamótum og önnur tækifæri, en karlfauskalúkkið fær að blífa við hefðbundin störf á Þjóðarbókhlöðunni. Hvar annarstaðar gæti það svo sem gengið upp að líta út eins og karlfauskur.